Zar zor kendimi yataktan kaldırıp üstüme öylesine bir şeyler geçirdikten sonra günlerden beri ilk kez kelimenin tam anlamıyla kendimi sokağa atıyorum. Anlamsızca, amaçsızca yürümek belki biraz olsun kafamdaki sesleri susturur diye umuyorum. Tanıdık kimseyle karşılaşmamak için sabahın köründe çıkıyorum. Yüzümü kesen ayaz işe yarıyor ve dikkatim kaynayan düşüncelerimden yüzüme kayıyor. Bir adım bir sonraki adımı getiriyor ve ben sanki günler sonra ilk kez oksijeni hissediyorum. Yılın ilk günleri olması sebebiyle sanırım birçok kişi geçen senenin getirdiklerini ve götürdüklerini bir süzekten geçiriyordur. Ama benim aralığım başka, sanki yıllar önce bir aralık…
Devamını OkuGüvenli mi alanlarımız?
